Zo, weer even tijd voor een logje.
Niet dat ik weinig vrije tijd heb gehad, maar ben veel buiten geweest en met heel veel andere dingen bezig geweest.

Na m'n blindedarmontsteking was er eerst het concert van Anouk, wat echt helemaal geweldig was! Erg vermoeiend nog wel, maar ik heb er enorm van genoten!

 Mega goed concert


Toen dacht ik even snel voor controle naar het ziekenhuis te gaan...dat liep even wat anders af. Ze sturen de apendix altijd op voor onderzoek, zo ook bij mij dus. Bleek dat er een kwaadaardig plekje op zat, wat precies op de rand waar ze het hebben doorgenomen zat, dus nu zit er nog een stukje. Dat moet er ook uit, dus volgende week word ik weer geopereerd.
Beetje jammer. Wel weer met een kijkoperatie (krijg er wel een gaatje bij...), maar het herstel gaat langer duren. Ik moet sowieso 3 tot 5 dagen in het ziekenhuis blijven en daarna nog 6 weken niet sporten en rustig aan doen.
Dat word wat.
Niemand zit te wachten op zoiets als dit, maar het had echt niet slechter getimed kunnen worden.
Net nu alles een beetje op de rit staat. Nu moet ik wéér alles uitstellen, eerst herstellen en dan verder kijken. Ook mijn eetstoornis trekt enorm aan me en dat levert een flink gevecht op.
Eten is weer iets waar ik controle over heb, zeker nu ik de controle over mijn lichaam niet heb en de zorg ervoor straks uit handen moet geven. Dat vind ik heel moeilijk te accepteren.
Maandag word ik opgenomen en dinsdag staat de operatie gepland. Hopen dat alles goed verloopt en het daarna ook echt weg is

Verder wel echt enorm van het weer aan het genieten. Ik kan hier 's ochtends al vroeg in de zon zitten en om half 6 is ie pas weg. Lekker fietsen, straks skaten en vooral lekker een kleurtje kweken, haha I love it.

Waarschuwing voor iedereen die dit leest, voor volgende week heb ik rot weer besteld dus geniet zolang het kan!

Zo, dat is alweer een tijdje geleden en ik kan vast vertellen dat dit een lange log word!
Er is zoveel gebeurd en verandert.

Sinds mijn laatste logje heb ik nog een feest gegeven samen met mijn broer(tje) voor onze vrienden. Was enorm gezellig op wat mindere dingen na. Er was een bitchfight, die ik totaal heb gemist. Opeens was iedereen weg en stond ik in mijn eentje mee te bleren met de muziek. Héél apart ...
Dat was snel over, maar toen besloot mijn (enigszins aangeschoten) broertje eens even te testen wat zijn enkelbanden aan konden. En dat was niet heel veel.
Met als gevolg...om 5 uur 's nachts bij de HAP zitten met zijn 5en, waarvan er 4 goed hadden door gedronken. Ik heb me serieus nog nooit zo geschaamd (ik kon me nog nuchter gedragen, dat was voor de rest net een beetje te moeilijk).
Ondanks die bitchfight en Richard zijn gescheurde enkelbanden was het echt een mega geslaagd feest! Het idee is er al om tussendoor een keer zomaar zo'n feestje te doen, dus we hebben het goed gedaan dacht ik zo :D

Al een tijdje liep ik rond met het idee om een tattoo te laten zetten. Ik heb een aantal jaar mezelf gesneden, uit zelfhaat, als straf, om maar iets anders te voelen dan de pijn van binnen etc. Sinds december 2010 heb ik het niet meer gedaan en ik vond het tijd om dat stuk af te sluiten. Het is nog vaak een gevecht om het niet te doen, maar het lukt me nog steeds. Ik wilde graag iets laten zetten wat ermee te maken heeft.
Er bestaat een stichting die zich inzet voor de belangen van mensen die automutileren..."to write love on her arms" heet die stichting. Veel mensen laten "love" tatoeëren, als reminder.
Hou van jezelf, hou van je lichaam. Dat is ook precies de betekenis van mijn tattoo. Ik heb er kersenbloesem (japanse sakura) omheen laten zetten.

De bloei en het verval van de sakura is in Japan verbonden met het leven van de mens. De bloei zelf is in eerste instantie het teken dat de lente is begonnen, maar de diepere betekenis is dat dit uitbundige teken van leven net als mensen onderhevig is aan invloeden die we zelf niet in de hand hebben. Zon, regen en wind bepalen de duur van de bloei.
Het is belangrijk intens te genieten van de bloei van een leven, zegt de sakura. Daarna is het de kunst om te accepteren dat de bloei slechts van korte duur is. Net als de bloesem is ook de mens overgeleverd aan de grillen van de natuur. De één zal mooier en langer bloeien, de ander moet genoegen nemen met een onopvallende plek in de schaduw.

Dit is m geworden...

 

 

Oh en dan dus meteen mijn nieuwe kapsel hihi. Erg blij mee. Toch handig om een vriendin te hebben die kapster is .

Op naar het volgende punt.
Na Rintveld heb ik nu ook de groepstherapie bij Brinkveld afgesloten. De groep leverde me al een tijdje niets op, behalve irritaties. Sinds ik prozac gebruik gaat het ook echt een stuk beter. Zo heb ik al meer dan 100 dagen () geen eetbuien gehad. Ik volg een voedingsadvies en dat ondanks het gevecht wel goed.
Mijn stemming wisselt nog heel erg, maar ik kan er veel beter mee omgaan. Ik denk dat daarin het accepteren een hele grote speelt.
Misschien word het ooit anders, maar voor nu moet ik leren accepteren dat sommige dingen teveel zijn voor me, dat ik mijn dagen net wat anders in moet delen dan anderen en dat ik mijn grenzen heb. Doelen moeten haalbaar zijn en triggerende situatie kan ik beter vermijden. Dat is soms lastig, maar het gaat steeds beter.
Dus nu heb ik alleen nog individuele gesprekken en dat bevalt wel goed.
Toch raar om na 5 jaar intensieve therapie het nu bijna zelf te doen. Aan de ene kant geeft het best wel voldoening, aan de andere kant overheerst de angst heel erg. Hoe ga ik het redden zonder hulp, wat als ik een terugval krijg, overschat ik mezelf niet...
Tijd zal het leren, geen enkel mens weet op dit moment hoe het volgende week, de volgende maand of over een jaar zal zijn.
Het leven is niet van te voren te bepalen, dus ik laat het op me afkomen. (klinkt makkelijker dan het is)

Inmiddels ben ik ook verhuisd. In het pand waar ik woonde liep de situatie behoorlijk uit de hand. Nu heb ik een tijdelijk flatje (anti kraak) en is de rust weer terug. Ik moet gewoon wennen aan de stilte!
Echt heel veel rust heb ik echter nog niet gekregen. Verhuizen levert veel stress op...dat uitte zich 2 weken terug in een griep. Die heeft me ruim een week bezig gehouden en toen begon ik eindelijk op te knappen...dacht mijn blindedarm dat die wel even wat aandacht nodig had.
Donderdag op vrijdag in de nacht enorme buikpijn gehad en ik had eigenlijk al snel door dat het niet normaal was. Ik kon echt niets, heb een uur bij de wc doorgebracht en de plek waar het pijn deed was meteen al een waarschuwing.
Dus toen het eindelijk (!!!) 8 uur was meteen de huisarts gebeld en die bevestigde mijn angst. Naar de SEH, onderzoeken en ja hoor...blindedarmontsteking.
Rond 4 uur lag ik op de operatietafel.
Kan niet zeggen dat het meteen opluchte, want heb behoorlijk veel pijn gehad nog daarna, maar nu gaat het langzaam beter. Ik kan weer rechtop lopen!

Vanaf nu hoop ik dus de rust te gaan vinden...vind dat ik het wel heb verdient.

Geloof dat dit wel een beetje de afgelopen maanden omschrijft.
Nu ga ik me verheugen op zondag, dan ga ik met m'n paps, tante en d'r vriend naar Anouk in het Gelredome. Ontzettend veel zin in!!!

Voor iedereen een hele goede week toegewenst!

Serieus, wat gaat de tijd snel!
Ineens het besef dat je alweer een jaar verder in je leven staat.

Ondanks dat ik een hekel heb aan het hele idee achter oud&nieuw, was het dit jaar wel erg geslaagd! Bij mijn ouders het nieuwe jaar ingeluid en toen naar een feest.
Ik heb echt in geen járen zo gefeest en het zo naar mijn zin gehad. Volgend jaar zeker weer!

Tsja dan is het 2012...genoeg plannen, zeker vooruitgang. Dit word MIJN jaar. Niet dat alles ineens goed zal gaan, goed zal voelen, maar ik ga mijn weg kiezen. Niet meer doen wat een ander verwacht, niet meer aanpassen om anderen te pleasen.
Het is tijd om voor mezelf te kiezen. Keuzes te maken die goed zijn, keuzes te maken die misschien niet handig zijn, maar me wel genoeg leren om door te kunnen.
Er is enorm veel verandert in mijn, in een korte tijd. Dat voelt goed en ik hoop het dit keer vast te kunnen houden.
In alle veranderingen hoort ook het eten. Ik ben vandaag 51 dagen eetbuivrij. Ik volg nog steeds mijn voedingsadvies. Klinkt misschien niet heel bijzonder, maar dit is echt een mijlpaal voor mij.

Bij het begin van het nieuwe jaar hoort ook weer mijn verjaardag.
Gister ben ik 25 geworden. Lekker rustig gevierd. Familie en wat vrienden zijn op bezoek geweest, mijn ouders hadden spontaan vrij genomen van hun werk, dus het was erg leuk.
Mijn verjaardagskado zal ik binnenkort showen, die staat er nog niet hihi.

Eind van de maand vier ik samen met mijn broer onze verjaardagen nog een keer voor de vriendenclub. Word vast lachen.

25...Wat heb ik daar vroeger naar uit gekeken. Dan was ik volwassen en echt groot! Dan had ik alles voor elkaar. Hoe anders is het nu ik werkelijk 25 ben.
Ik kan in ieder geval wel zeggen dat ik enorm veel over mezelf heb geleerd en dat de volgende 25 (al wil ik die héél lang laten duren...) alleen maar beter kunnen worden.

wat een verschil he hihi

En toen was het alweer kerst tijd. Vandaag begint het bij ons ook echt. Elk jaar hebben we een borrel op kerstavond met de familie, erg leuk om met zijn allen gezellig bij elkaar te zijn!

Ik ben niet zo'n enorme fan van Kerst (feestdagen in het algemeen eigenlijk). Er draait toch veel om eten en dat levert elk jaar weer strijd op. Ook dit jaar zal het weer lastig worden, maar heb er ook wel meer vertrouwen in nu dat het goed zal gaan.
Dit jaar heb ik de voorbereidingen maar eens anders aangepakt. Ben zowaar wezen kerstshoppen!
Voor mezelf leuke kerstversiering, dus het is wel gezellig in huis nu
Nu ik een groep vrienden om me heen heb is het toeleven naar kerst ook wel anders. Shoppen voor leuke kleding en vooral het gevoel hebben dat je ergens bij hoort. Het voelt nu veel fijner dan voorheen.

Dus vanavond mijn feestige kleertjes aan, vandaag nog een tutdag met een vriendin/schoonzusje. Haren verven, maskertjes, nagels doen, optutten. Heb er helemaal zin in!
De dagen zitten goed vol, dus ze zullen wel omvliegen.

Straks nog boodschappen doen (ja, heb ik niet slim aangepakt...oepsiej) en dan ben ik er klaar voor!

Voor iedereen een hele fijne kerst!

In ieder geval deze week wel!
Ik ben niet meer gewend veel afspraken te hebben als het gaat om sociale contacten, heb me heel lang afgesloten voor alles en iedereen.
De laatste weken ga ik dus veel om met een clubje waar mijn broer al een tijd mee bevriend is en dat is echt onwijs gezellig.
Met een vriend die ik via mijn ex heb leren kennen heb ik ook weer erg leuk contact en zo komt het dus steeds vaker voor dat ik weinig thuis te vinden ben. Wennen en vermoeiend, maar aan de andere zó fijn!

Zo ben ik dinsdag Sushi wezen eten bij Sabu Shabu in Amersfoort met Pim (die vriend). Op het laatste moment afgesproken (zeer uitzonderlijk bij mij) en het was echt enorm gezellig en lekker . I LOVE Sushiiii

Woensdag ben ik naar de nieuwe Twilight film geweest, Breaking Dawn part 1. Viel tegen, maar hé het blijft Twilight he! Dus alsnog onwijs toffe film, haha! En het was gezellig en daar gaat het om.



Donderdag had ik echt een baaldag. Had totaal geen zin in therapie en er was gezeik met de taxi (ben nog steeds pissig, grrr).
Toen ik onderweg naar huis was belde Frederique, of ik die avond wat te doen had. Nou nee, niet echt...of ik zin had om mee naar Miss Saigon te gaan.
Héél blij dat ik ja heb gezegd, want het was erg mooi en indrukwekkend!

Gevolg was wel dat ik wéér laat thuis was, dus vrijdag heerlijk uitgeslapen. De nodige dingen in huis gedaan, beestjes allemaal verschoond en vertroeteld.
's Avonds nog bij mijn ouders gegeten en toen nog even de kroeg in, maar om half 12 ging mijn lampje toch echt uit. Rond 1 uur lag ik in bed. Ik ben niet meer ingesteld op zulke tijden hoor, heb er nu nog last van!
Gister weer eens naar mijn opa en oma geweest, lekker gefloten. En toen was ik van plan een bankhang avondje te houden, maar dat ging niet door.
Werd om 9 uur gebeld of ik nog even film kwam kijken. Was erg gezellig, maar was blij dat Richard (mn broer) om 11 uur al zei van zal ik je even thuis brengen.
Vanochtend heerlijk uitgeslapen en verder geen plannen, beetje saai is het wel, maar moet ook eens kunnen.

Fijne zondag nog!

Vandaag staat in het teken van afscheid.
Bijna 5 jaar geleden heb ik me aangemeld bij Rintveld, een kliniek voor eetstoornissen. Ik had toen al 7 jaar problemen met eten en van mijn huisarts kreeg ik de schop onder mijn kont die ik nodig had om er eindelijk wat aan te gaan doen.
Na aanmelding natuurlijk de hele onderzoeksperiode in gegaan. Diagnose, eetstoornis NAO op het randje van Anorexia Nervosa met Boulimische kenmerken. Heerlijk duidelijk toch. Die diagnose is in die 5 jaar zo vaak verandert. Doet er verder ook niet toe, het was duidelijk dat ik echt een eetstoornis had.
Daar heb ik enorm veel moeite mee gehad, het hele proces van acceptatie heb ik vervloekt.
Opeens was ik ziek, het had een naam...maar buiten dat ik te dun was voelde ik me prima (vond ik) en zelfs al deed ik rare dingen met eten, dat deed iedereen toch wel eens?
Het heeft me een goed half jaar gekost om in te zien dat mijn gedrag echt niet klopte en dat ik mezelf kapot maakte.

Mijn eerste opname was in 2007, 2 weken en daarna een half jaar deeltijd.
In de tussentijd kreeg ik ook nog de diagnose Borderline en Dysthyme stoornis en na de deeltijd ben ik daar de DGT voor gaan doen.
Het leek goed te gaan, maar met het toenemen van mijn gewicht namen ook andere klachten toe. Meer stemmingswisselingen, heel veel last van onzekerheid, wantrouwen, soms zelfs waanideeën.
Ik ben toen terug gevallen in de eetstoornis en uiteindelijk weer in de kliniek beland, dagbehandeling gedaan en dat heb ik zo'n beetje tot april dit jaar zo afgewisseld. Ik werd zo'n beetje vaste klant. In totaal heb ik 5 opnames bij Rintveld gehad en 1 op de PAAZ.

In die tijd heb ik wel veel meer inzicht gekregen in wat voor functie mijn eetstoornis heeft. Een eetstoornis staat nooit op zich, er zit altijd een probleem onder.
Voor mij is de eetstoornis ook een manier om me staande te houden, me goed te voelen over mezelf en om nog enigszins ergens controle over te hebben.
Bij mij (en bij veel anderen) werkt het ook zo dat ik bij ondergewicht erg vlak word en dat is vaak reden voor een terugval.
Hier ben ik door de behandeling allerter op en soms lukt het me op tijd in te grijpen. Ik denk dat dit altijd wel een issue zal blijven. Mijn eetstoornis is er nu al 12 jaar en ookal ben ik jong, ik denk niet dat ik er nog van af kom.
Nu is de wil om beter voor mezelf te zorgen wel meer aanwezig, zeker na mijn ziekenhuisopname in februari, maar beter willen worden is niet altijd hetzelfde als werkelijk het hoofd kunnen bieden aan die rot eetstoornis.

Nu ik een andere therapie volg merk ik ook dat de eetstoornis meer op de voorgrond komt te staan. Toch weer vluchten in eetbuien, compenseren, minder eten, meer bewegen en dus afvallen. De kunst voor mij is om er niet meer boos op te worden. Dit is nog steeds mijn copingsmechanisme, dus het is logisch dat het slechter met me gaat als de therapie bijvoorbeeld heftiger is. Zolang ik eerlijk kan blijven en mijn omgeving ook grenzen aangeeft hoop en denk ik mijn hoofd wel boven water te kunnen houden.
Zwaar is het wel. Ja, het afvallen voelt goed en geeft me vaak nog een kick, maar alles wat ik ervoor doe om af te vallen is alles behalve fijn. Het is een continue strijd in mijn hoofd, mijn eetgestoorde ik tegen dat kleine stukje gezonde ik. En die kunnen behoorlijk met elkaar bekvechten!

Nu dus zonder Rintveld verder. Doodeng, want stel je voor dat ik het niet meer red, dan is de drempel veel hoger om weer hulp te vragen.
Het is zó enorm frustrerend dat ik zo goed weet wat ik hoor te doen, maar dat het me vaak nog niet lukt. Dat ik die spreekwoordelijke knop niet om krijg.
Voor nu werken aan acceptatie, ik heb nu eenmaal een eetstoornis en dat zal (voorlopig) ook zo blijven.
Ik hoop dat als ik mezelf de ruimte kan geven fouten te maken en mijn eigen weg in het leven te vinden én de ruimte kan vinden om mezelf te accepteren...ik een goed op weg kan zijn om de eetstoornis op de achtergrond te krijgen.
Dat zal ik zelf voor elkaar moeten krijgen en daarom is het ook goed dat Rintveld nu is afgesloten. Tijd om de regie terug te pakken.

Dan kan ik misschien ook een keer gaan zeggen;

I am

Woensdag was het ein-de-lijk zover! De tijd tussen kaartjes kopen en het concert vind ik altijd erg lang duren, zeker als je er zo naar uit kijkt als ik naar afgelopen woensdag heb gedaan.
De afgelopen weken genoeg zorgen gehad dus het concert kwam als geroepen

De hele dag al in Marco stemming natuurlijk, heerlijk in een mee-bler bui (arme buren haha) en gigantisch aan het hyperen. Toen ik te horen kreeg dat we als eerste naar binnen mochten begon het helemaal te stuiteren hier.
Rond 4 uur naar Frederique en Nataly gegaan, gezellig nog wat gedronken en toen richting de MacDonalds. De keuze was makkelijk, een salade.
Na het eten "snel" naar Vredenburg. Niet dus...
Jeetje wat een drama was dat zeg! Uiteindelijk maar binnendoor gegaan, maar ook daar was het goed druk, dus 1,5 uur later kwamen we aan bij de rode doos. Jammer genoeg niet meer vooraan staan, maar we hebben best goede zitplaatsen kunnen bemachtigen, dus het genieten kon alsnog beginnen!

Cheese!

Het was zó gaaf om weer eens een klein concert mee te maken!
Natuurlijk zijn de Kuip en het Gelredome ook enorme feestjes, maar de omvang van Vredenburg maakte het wel net even wat specialer.
Enorm genoten dus!

Ja...en toen gingen de lichten aan en was het volgende op de agenda aan de beurt. De meet and greet van Nataly! Zo leuk om haar zo te zien genieten!
Door een doolhof van gangen en trappen kwamen dan in de ruimte waar we moesten zijn. Totaal geen zenuwen natuurlijk
Tijdens het wachten nog even wat leuke foto's weten te scoren met Giovanni en Kees, helemaal blij! Alleen jammer dat Rob zo snel weg was, die staat alweer een tijdje op mijn lijstje, want vind hem zooooo goed!!

Uiteindelijk kwam Marco binnen en kon Nataly de knuffels en zoenen in ontvangst nemen. En nu nooooit meer haar gezicht wassen!
Super gaaf gewoon...echt een topper van een afsluiting van de avond.

Uiteindelijk laat thuis, weinig geslapen, maar dat was het meer dan waard!

Marco dankjewel!!!

En hopelijk vanaf nu wat vaker logjes van mij!
De afgelopen maanden heb ik mijn logje niet bijgehouden, maar nu zit ik weer met frisse moed achter mijn laptop om weer eens een begin te maken aan mijn "logcarriere".

Er is een hoop gebeurd, veel verandert, maar ook veel hetzelfde gebleven. Zo woon ik nog steeds in het oude weeshuis, maar ben ik druk op zoek naar een ander woonplekje.
Mijn fretjes en caafjes zijn nog steeds mijn maatjes (alive and kicking!).

 

Therapie loopt ook nog steeds, maar daar buiten probeer ik steeds vaker leuke dingen te doen en dat is het afgelopen jaar ook zeker wel gelukt!

- Debiteuren/Crediteuren met mijn paps
- Natuurlijk Marco @ Antwerpen met Frederique!!
                                                              
- Vakantie!!!! Heerlijke weken gehad en met recht ontsnapt aan de "zomer" van Nederland!
(ik en mn broer)

- We hebben mogen vieren dat mijn oma 80 is geworden! Daarbij heb ik ook nog gevierd dat mijn opa 75 is geworden begin dit jaar, want toen kon ik er helaas niet bij zijn. 
                                       
(trots op!!!)

- Walibi Fright Night was ook super tof! Met het vriendenclubje van mijn broer ben ik meegeweest!

meesterlijk gelachen

Tussendoor nog leuke dingen gedaan als "Nog Harder" (een meeting voor allemaal super gave trucks, met feesttent en al), opendag van de Luchtmacht in Leeuwarden was ook echt tof!
Verder zal ik vast nog wel meer hebben gedaan, maar dan word het een erg lang logje!

Voor nu kijk ik vooral uit naar volgende week! Met Frederique en Nataly naar Marco! Moet zeggen dat ik wel weer toe ben aan een avondje Marco  en hem dan nog kunnen knuffelen ook, nah...wat wil je nog meer!

Oh en ik was helemaal hyper afgelopen vrijdag, want ik heb kaartjes voor Anouk volgend jaar maart!

Jaja, ik ben er nog.
Niet dat het heel raar is dat het lang duurt voordat ik weer eens log, maar nu heb ik de mogelijkheid ook niet echt gehad.
De afgelopen weken zijn behoorlijk heftig geweest, nog steeds eigenlijk.
Heb hier al wel eerder gelogd dat het niet goed ging.
De laatste week van januari was het voor Rintveld dan ook reden genoeg om me naar het ziekenhuis te sturen. Mijn hart sloeg bij de kleinste inspanning al op hol, ik was uitgedroogd, viel per week enorm af...dus ze vonden dat het zo gewoon niet meer verder kon. Ik dus naar het ziekenhuis. Daar ben ik 2 dagen geweest, maar omdat er lichamelijk eigenlijk geen reden was om daar langer te blijven ben ik doorgestuurd daar de PAAZ in Overvecht. Daar ben ik nu nog, heb nu alleen even weekendverlof.
Ik moest daar weer meer gaan eten en drinken, stoppen met afvallen. Echt vreselijk. Vind het nog steeds heel erg. De constante strijd in mijn hoofd is er nog steeds en word alleen maar erger als ik meer eet.
De verpleging en artsen zijn er wel super aardig en mag er gewoon naar buiten, dus dat scheelt wel. Verveel me wel dood, want heb geen therapie. Eeigenlijk schiet ik daar dus niet echt veel mee op.
Ook wil de andere hulpverlening niet op gang komen. Ik was begonnen met de pre treatment voor MBT (gericht op Borderline) maar dit gaat niet door vanwege personeelstekorten. Zit je dan ruim een jaar op te wachten. Echt heel slecht. Ik ben ook echt heel boos op alles, merk dat het ook heel veel motivatie wegneemt, zo niet alle motivatie.
Nu dus verder kijken naar andere opties, maar dat is en blijft lastig. Zeker met die tweestrijd in mijn hoofd.
Als het goed is heb ik morgen mijn ontslaggesprek en dan ga ik gewoon weer naar huis. Geen ideale situatie, dat weet ik verstandelijk ook wel, maar ik kijk er heel erg naar uit. Ik ben die hele show rondom de hulpverlening behoorlijk zat, misschien brengt een break daarin me wel meer rust dan steeds maar gepusht worden in nóg weer een therapie.

Voor nu nog een paar uurtjes thuis en dan weer naar Overvecht voor, hopelijk, mijn laatste nachtje daar.

- De feestdagen zijn voorbij en ik heb ze overleefd.

- Ze waren moeilijk, maar gezellig.

- Na de feestdagen begonnen de verjaardagen.

- Ookal waren die ook gezellig...ik ben blij dat die ook voorbij zijn.

- Ik heb mijn vader (en mezelf dus) een kaartje voor Jiskefet de musical gegeven in de HMH. Ben erg benieuwd. Dit jaar zijn de debiteuren/crediteuren aan de beurt.

- Ik vond mijn verjaardagskaart van Marco en Frederique echt helemaal geweldig! Echt even een lichtpuntje in mijn helemaal niet leuke dagen :D Ik ga m nog inscannen en dan zal ik m op mijn log zetten. 

- Ik weet nog niets van Brinkveld. Ze vallen met bosjes ziek neer daar en kunnen de opgelopen achterstand niet wegwerken, met als gevolg dat ik de enige in de groep ben die nog niets weet. NIET leuk.

- De terugval in mijn eetstoornis zet flink door en voel me er behoorlijk machteloos in. De details ga ik hier even niet bespreken, die moet ik zelf nog laten doordringen geloof ik. In ieder geval, het is een chaos.

- Uhm nou...dat was het wel weer geloof ik? Kort maaruhm...nou gewoon kort haha :P